Van november 2008 tot en met maart 2010 was ik columnist van het Dagblad van het Noorden. De columns zijn allemaal na te lezen door te klikken op de categorie Column DvhN. Hieronder een selectie:
Keuzes (23-3-2010) Over de komst van het tabloidformaat en de totale make-over van het Dagblad van het Noorden; overigens de reden dat ik mijn column ben kwijtgeraakt.
Roodzakken (16-3-2010) Over de schandalige manier waarop de SP-jongerenclub ROOD een huisjesmelker probeert kapot te maken. Uiteindelijk moesten de sinistere types bakzeil halen.
Gaping (23-2-2010) Over het waanzinnige rapport van de Raad van het Openbaar Bestuur inzake de kloof tussen politiek en publiek.
Koortsachtig overleg (10-11-2009) Over de paniektoestanden die ons land overspoelden toen het griepvirus in aantocht was.
Hulga van Leuwr met ‘t weeur (27-10-2009) Over de schandalige uitspraak en dictie van nieuwslezer Rick Nieman.
Beterschap (20-10-2009) Over het stuitende broddelwerk en mismanagement van het waterschap Noorderzijlvest, dat miljoenen heeft gekost.
Loftrompet (8-9-2009) Over het gemoedelijke sfeertje van het Noorderzonfestival, gezien door de ogen van een Amsterdammer.
Straatterreur (25-8-2009) Over de vreselijk irritante straatmuzikanten die je terrasbezoek verpesten en die in Groningen door het stadsbestuur met open armen worden ontvangen.
Huiskamer (19-5-2009) Over het geweldige en unieke plan om aan de Grote Markt een huiskamer van 14 verdiepingen te bouwen, waar mensen samen kunnen komen om te luisteren en boeken te lenen.
De tram en wat nog komt (17-2-2009) Over het gekrakeel rond de besluitvorming of er al dan niet een tram door de Groninger binnenstad moet komen. Een klassiek ABC’tje.
Headphone Poetry
donderdag 29 juli, 22:00 – 0:00
Silotheater Groningen
In het kader van Dichters in de Prinsentuin
Vinylverzamelaar Stefan Nieuwenhuis duikt in zijn platenkast en laat met behulp van vijftig koptelefoons de mooiste beatpoetry, curiosa en spoken word-jazz horen, voorzien van kundig en enthousiast commentaar.
Met onder andere William Burroughs, Amiri Baraka, Zipps, Dylan Thomas, Tuli Kupferberg, Donskoy, Alan Ginsberg, William Carlos Williams, Brion Gyson, Fugs, John Giorno en Langston Hughes.
Deze column staat in de nieuwe Zone 5300, tijdschrift voor strips, cultuur en curiosa. Dit nummer is een humorspecial, onder de bezielende leiding van gastredacteur Peter de Wit, bekend van Sigmund uit de Volkskrant. De humorspecial ligt vanaf vandaag in de winkel.
“Hallo neger, mag ik u wat vragen stellen over humor?”
“Natuurlijk, maar ik vind het onplezierig als u mij neger noemt.”
“Zwarte?”
“Ik prefereer bruin. Dat benadert het dichtst de kleur van mijn huid. Als het u daarom gaat.”
“Akkoord dan. Laten we snel met vraag 1 beginnen. Hoe staat u tegenover humor?”
“Positief.”
“Wacht even. De antwoorden zijn A goed, B gemiddeld goed, C redelijk, of D matig en lager.”
“Ik zeg A.”
“Goed.”
“Ja. Goed.”
“Prima. Kunt u dat nader toelichten?”
“Ja, op zich heb ik bij humor echt zoiets…”
“Wacht even, bruine man, u kunt kiezen uit A ja, dat kan ik, B met wat extra inspanning moet het lukken of C nee in het geheel niet.”
“Ik kies A.”
“Mooi. Vraag 3. Een beproefd recept in humor betreft de herhaling. Hoe staat u tegenover de humoristische herhaling? Is dat A positief of B negatief?”
“Positief.”
“U staat dus positief tegenover herhaling?”
“Ja.”
“Mooi. Vraag 4. Een beproefd recept in humor betreft de herhaling. Hoe staat u tegenover de humoristische herhaling? Is dat A positief of B negatief?”
“Positief.”
“Onveranderd positief?”
“Ja.”
“Oké. Dan slaan we vraag 5 tot en met 70 over en gaan we verder met vraag 71. Die luidt als volgt: de beleving van Renaissancehumor is op veel punten heel anders dan van de hedendaagse humor. Hoe ervaart u de ontwikkeling die hieraan ten grondslag ligt? Is dat A met instemming, B onverschillig of C alles gaat met zijn tijd mee dus ook humor?”
“Dat laatste, denk ik.”
“Dat alles met zijn tijd meegaat?”
“Ja.”
“U weet dat dat het naïeve antwoord is?”
“Nee, dat wist ik niet. Wat nu?”
“U mag een ander antwoord kiezen, als u wilt.”
“Dan kies ik voor A.”
“U kiest voor de instemming.”
“Ja.”
“Dat is het goede antwoord. We zijn op de helft van de vragen. Verder met vraag 72. Vraag 72. Intelligente mensen lachen om andere dingen dan volkse types. Is er een hogere vorm van humor, vermoedt u? A ja, B dat zou kunnen of C geen idee?”
“Ik denk ja.”
“U denkt A?”
“Ja.”
“A ja? En waarom, als ik vragen mag?”
“Ik denk dat de kennis die…”
“Momentje, bruine makker van me. Is dat A superioriteitsgevoel, B common sense of C nattevingerwerk?”
“Hoe meer kennis we bezitten, des te meer er om te lachen is. Daarom houden eenvoudige mensen vooral van humor over scheten en pies. Die kunnen de humor die met kennis gepaard gaat helemaal niet plaatsen. Ik zeg dus B.”
“Tja. Ik kan u er geen bonuspunten voor geven of zo, maar uw antwoord is heel compleet. Vindt u het nog leuk, dit onderzoek?”
“Om eerlijk te zijn begin ik een beetje weg te ebben.”
“Heeft u dat met humor ook?”
“Soms wel ja.”
“Is dat A ja, B nee of C soms wel ja?”
“C.”
“Soms wel ja?”
“Ja.”
“Ja als in A?”
“Nee, soms wel ja. C.”
“Mag ik u hartelijk danken voor uw medewerking aan dit onderzoek naar humor?”
“O, is het al voorbij? Ik dacht dat we net pas op de helft waren.”
“Dat was humoristisch bedoeld. Het is klaar.”
“Waar is het eigenlijk voor?”
“Het is voor mezelf. Zin in een biertje?”
“Nee dank u, ik moet naar een afspraak.”
“Ook goed. Tot ziens dan maar weer!”
“Dag meneer.”
* en een beetje racisme, voor wie daar gevoelig voor is.
Wat hadden de boertjes schik toen niet Ajax maar FC Twente kampioen van Nederland werd. Van Friesland tot Limburg werd gegniffeld. De supporters van NEC, die zelf met 4-0 achterstonden tegen de hoofdstedelijke grootmuilen, konden het niet laten om hard te juichen bij de 2-0 van Twente. Verbazing bij de Amsterdammers: iedereen hep een hekel aan ons. Hoe ken dat?
Ook in Groningen vonden we het maar wat grappig dat Ajax naast de prijzen greep. De regio had gewonnen van de Randstad en dat was goed, ook al waren het uitgerekend Tukkers die op een platwagen als overwinnaars door de straat werden gereden.
In de tweede aflevering van Benali in Boeken reisde de middelmatige schrijver Abdelkader Benali (“Ik kom zelf uit een arm vissersdorp en ik wilde er zo snel mogelijk weg”) helemaal naar Groningen om met zijn collega’s in den vreemde te praten over het schrijverschap. De reis duurde Benali blijkbaar te lang, want eenmaal op de plaats van bestemming voice-overde hij mijmerend: “waarom blijven schrijvers in Groningen wonen? Waarom gaan ze niet naar Amsterdam?” Dat wilde hij weten: waarom mensen in Godsnaam niet naar het culturele epicentrum verhuizen, maar liever in het verstikkende eilanddorpje blijven wonen.
Het was de aftrap van een aflevering die nooit lekker op gang kwam. Schrijver 1 zat te snotteren boven een rood tafelkleedje in een lullige uitspanning aan een dijk. Hij was vijftig geworden en hij had zijn plek gevonden. En dat was Groningen. Benali zat hem meewarig aan te gapen. Wil je dan nooit meer weg? Nee, dit was het. Het is goed zo.
De stadsdichter van Groningen werd ronduit gevraagd of ze niet genoeg had van de stad waar nooit iets verandert. Je zit hier al elf jaar, kakelde Benali met een verbazing die net zo onnatuurlijk overkwam als het gedrag van zijn romanpersonages. Hoofdschuddend hoorde hij het aan: het is hier prima.
Met de derde geïnterviewde banjerde Benali over een begraafplaats boven op een terp. Vergezichtje, een paar open deuren over dichterlijke inspiratie, treintje in de verte en hop, op naar de volgende scene: “Ik moet hier echt even weg. Terug naar Amsterdam.” Daar vindt Benali gehoor bij Dirk van Weelden die wél is vertrokken uit Stad. Als echte vrienden rennen ze een beetje langs het water en kletsen over de achterblijvers. Amsterdam, zo besluiten ze, is het helemaal.
Het is niet vreemd te achterhalen waar de regionale wrevel vandaan komt: de arrogante Amsterdammer, zelfs als die uit een achtergebleven Marokkaans dorpje komt, vindt zichzelf een hele peer. En als zijn team onderuit gaat, ook al hebben ze 108 keer gescoord en maar 20 ballen tegen gehad, dan is dat onterecht en had de competitie geen week langer moeten duren. Kortom, je kunt tweede worden als je de beste bent.
En Benali? Die zien we voorlopig niet terug in Groningen, al heb je grote kans dat je ‘m bij de Slegte tegenkomt.
Het is april en dan kun je de klok erop gelijk zetten. Met nog een kleine maand te gaan, worden we weer klaargestoomd om stil te staan bij de vrijheid. Bij onze eigen vrijheid welteverstaan. Dat gebeurt traditiegetrouw met spotjes op televisie, een lespakket voor kinderen, tientallen boeken over vervolging, verzet en verraad, extra veel bejaarden in de media en natuurlijk een enquete die ons leert dat we ontzettend blij zijn met onze zwaarbevochten verworvenheid. lees verder …
Het leven als zzp’er is er niet gemakkelijker op geworden. Alle zeilen moeten worden bijgezet om niet te verkommeren en zo vond ik mezelf onlangs bij een loket voor zelfstandigenhulp. De mevrouw aan de andere kant van de tafel was één en al begrip en toewijding. Ze kende de crisis van haver tot gort. Samen, zo zei ze, komen we er zeker uit. Maar eerst moesten we uitvinden waar mijn kansen liggen, om te zien waar mogelijkheden zijn. Kortom, waar ben je goed in?
Ik vertelde van mijn voortreffelijke en bij tijd en wijle hilarische schrijfwerk en van mijn onmiskenbare voorliefde voor boeken. Ze knikte bemoedigend terwijl ze een paar trefwoorden op een A4′tje noteerde. Ga door, zei ze, zo komen we ergens. Ik ging verder: ik schrijf zowel indringende teksten, met een trefzekere aantrekkingskracht en uitmuntende leesbaarheid, als inspirerende en meesterlijk gecomponeerde betogen die je beetnemen en ogenschijnlijk moeiteloos naar de laatste pagina dirigeren.
De mevrouw legde haar balpen neer en zei: heb je er ooit aan gedacht om bij een uitgeverij te gaan werken? Ze hebben daar een schreeuwende behoefte aan mensen die goede flapteksten kunnen schrijven. lees verder …
Dit is mijn laatste column voor het Dagblad. Vanaf volgende week dinsdag kunt u mijn columns lezen op stadslichten.nl, een website voor en over Groningers. Stadslichten.nl is een geweldig blog en ook stadslichten.nl heeft iets met formaat: stadslichten.nl heeft namelijk potentie en het wordt steeds breder, interessanter en beter. Op stadslichten.nl leest u over de gemeentepolitiek, het culturele leven in Groningen, interessante initiatieven van Stadjers en natuurlijk boeiende columns over actuele zaken die spelen en die de Groninger bezighoudt. De mensen van stadslichten.nl lopen niet weg voor verdieping en toegevoegde waarde. Zo vindt u op stadslichten.nl veel vlotgeschreven artikelen, over het Wallhouse bijvoorbeeld, maar ook over de FC en het NNT. Een voorpublicatie of een cursiefje? Bij stadslichten.nl is er ruimte voor. lees verder …
Om meerdere redenen is het een spannende tijd bij onze krant. Volgende week “gaat zij over op tabloid” en dan is het afwachten geblazen. Hebben we de goede keuzes gemaakt? In ieder geval is er niet over één nacht ijs gegaan. De marketingmolen heeft overuren gedraaid. Er zijn tig lezersonderzoeken geweest en daaruit kwam steeds de wens naar voren om over te stappen op een kleiner fomaat. Dat zou de krant nóg beter maken en nóg meer laten aansluiten bij de lezer. Er komt meer compact nieuws, meer verdieping, meer uitleg en, ook niet onbelangrijk, nóg betere verslaggeving. Kortom, prachtig dat alles beter wordt. Daar kan geen lezerspanel het mee oneens zijn. lees verder …
Bij ROOD hebben ze het duidelijk niet zo op huisbazen: ieder jaar nagelen ze de vreselijkste huisjesmelker aan de schandpaal. Los van het totale gebrek aan stijl vinden ze bij de jongerenafdeling van de SP dat ze goed bezig zijn door ‘grove misstanden’ aan de kaak te stellen. Dat het sinistere clubje dat doet op een manier die ronduit schunnig is, deert ze in het geheel niet. Wilders zou zich er onmiddellijk thuis voelen.
Afgelopen week was het weer bingo in Groningen, toen kamerverhuurder Wim Bulten er voor de tweede werd ingeluisd door het Rode Rattenvolk. Het opzetje las als een spannend jongensboek: twee achterbakse types logen tegenover Bulten dat ze van de Universiteitskrant waren en lokten hem onder valse voorwendselen naar Huis de Beurs. Ondertussen had het moedige, krakersvriendelijke clubje de lokale en landelijke media opgetrommeld om de nietsvermoedende Bulten breeduit af te branden. Ze verstopten zich onder tafels en achter planten om de man te overweldigen zodra hij binnen zou komen. Het zou de smeerlap leren meisjes te laten strippen voor een kamer. lees verder …
